Mary King's Close met kinderen, en voor wie de tour geschikt is

De leeftijdsregel: alleen vijf jaar en ouder

De regel is eenvoudig en strikt. Kinderen onder de vijf worden om veiligheidsredenen niet toegelaten in de close. Dat geldt net zo goed voor baby's in dragers en peuters op schouders als voor lopende vierjarigen. De operator vermeldt dit in de boekingsvoorwaarden, op de planningspagina's en op de tourpagina zelf, dus reken niet op een uitzondering aan de deur. Als je jongste onder de vijf is, valt de tour voor hen deze keer af.

Kinderen van 5 tot 15 zijn welkom, maar elk van hen moet door een volwassene worden begeleid. Voor die leeftijdsgroep is er een kinderticket, dus wanneer je via ons boekt, kies je volwassen- en kindplaatsen apart. Iedereen van 16 jaar of ouder heeft een volwassenenticket nodig. Er is geen gezinsbundel in het systeem van de operator, dus een gezin van vier is simpelweg twee volwassenen en twee kinderen.

Als je met een uiteenlopende leeftijdsgroep reist, heeft het gebouw toch iets voor de kleintjes. De Burgh Courtroom Gift Shop en het café zijn voor iedereen toegankelijk, ongeacht leeftijd. Een oplossing is dat de ene volwassene met de oudere kinderen naar beneden gaat terwijl de andere boven wacht bij de peuter, en dan wisselen. Tours vertrekken elke 10 minuten, dus twee slots met een uur ertussen kunnen werken, zolang beide vrij zijn.

Tickets van de operator zijn niet restitueerbaar, en dat geldt meer met kinderen dan met wie dan ook. Controleer de leeftijd van elk kind aan de hand van de regel voordat je boekt, niet op de ochtend van het bezoek. Als plannen verschuiven, moet een wijziging van datum of tijd minstens vier uur voor je tour worden doorgevoerd, en dat regel je via ons en niet bij de locatie.

Wat kinderen ondergronds meemaken

De tour begint bij het Admissions Office aan de Royal Mile en gaat dan naar beneden een doolhof van oude straten, voormalige woningen en winkels in. Je wordt de hele weg geleid door een gids in kostuum, die een personage speelt gebaseerd op een echt persoon uit het verleden van de close. Er is geen ronddwalen en geen tentoonstellingen om haastig voorbij te lopen. Het is een verhaal dat al lopend wordt verteld, in het Engels, ongeveer een uur lang.

De personages wisselen per gids. De lijst van de operator omvat Agnes Chambers, een huishoudster in 1535, en Walter King, die in 1645 de 'foul clengers' van de stad leidde bij het schoonmaken van besmette huizen tijdens de pest. Er is Dr George Rae, een pestdokter, de dichter Robert Fergusson, en Andrew Chesney, de zaagmaker die de operator noemt als de laatste bewoner in 1897. De operator zegt dat geen twee tours precies hetzelfde zijn.

De pest is een groot deel van het verhaal. In 1645 kende Edinburgh de ergste uitbraak in haar geschiedenis, en de drukke closes lieten de ziekte zich snel verspreiden door de huizen van mensen. Gidsen praten over de ziekte en de gewone mensen die hun leven riskeerden om zieken te behandelen. Het is geschiedenis rather dan horror, maar het is openhartig over de dood. Denk thuis na over hoe je kind met dat onderwerp omgaat voordat je gaat.

Er is ook grimmig grappige detail, het soort dat kinderen wekenlang aan tafel herhalen. 'Gardyloo' was de kreet voordat slop uit de ramen de close in werd gegooid, tussen 22.00 en 7.00 uur. De tour mengt dit soort aardse details met echte namen en data, en daarom halen kinderen die van waargebeurde verhalen en vieze feiten houden er het meeste uit.

Waarschuw ze van tevoren voor één ding. Fotografie en filmen zijn niet toegestaan tijdens de tour, en dat geldt ook voor telefoons, camera's, GoPro's en slimme brillen. Tegen het einde wordt een souvenirfoto van jullie groep gemaakt bij de close, die je achteraf kunt kopen als je wilt. Eten en drinken zijn tijdens de tour ook niet toegestaan in de close, dus snacks wachten tot je weer boven bent.

Annie's kamer en de stapel speelgoed

De kamer waar veel kinderen het achteraf over hebben, is Annie's Room, in het 17e-eeuwse huis aan de close. De exploitant neemt hem op in de standaard rondleiding van een uur. Het verhaal erachter is een spookverhaal, en het helpt om het aan kinderen precies zo te vertellen: een verhaal dat mensen vertellen, met aan het eind een echte kamer.

Zoals de exploitant het vertelt, bezocht de Japanse paranormaal begaafde Aiko Gibo de plek in de jaren negentig, terwijl ze een film maakte over spookplekken in Groot-Brittannië. Ze zei dat ze in een kamer aan Allan's Close de geest van een klein meisje ontmoette. Het meisje, Annie, was haar lievelingspop kwijt en wilde terug naar haar familie. Gibo kocht een pop in een winkel aan de Royal Mile en liet die voor haar achter.

Sindsdien hebben bezoekers van over de hele wereld poppen, speelgoed en sieraden meegebracht, en de stapel in de kamer blijft groeien. Het eigen onderzoek van de exploitant vond geen enkel spoor van een kind dat Annie heette. De dichtstbijzijnde link die het vond, is de naamloze dochter van Jean McKenzie, vastgelegd in Allan's Close tijdens de pest. De eerste pop, zegt de exploitant, verdween op 17 april 2019.

Als je kind een klein speeltje wil meenemen om voor Annie achter te laten, sluit het zich aan bij een lange rij bezoekers die hetzelfde hebben gedaan. Houd het klein en goedkoop, want het blijft daar. Voor een zenuwachtig kind kan het verhaal zacht worden gebracht: een eenzaam meisje, en vreemden die aardig voor haar zijn. Of ze ooit echt heeft bestaan, kan deel uitmaken van het gesprek op de terugweg.

Trappen, weinig licht en krappe ruimtes

De close ligt onder de Royal Mile, en erdoorheen komen betekent trappen. De exploitant noemt 58 treden naar beneden en 38 omhoog, verdeeld over meerdere verdiepingen. Er zijn leuningen op alle trappen en in de close zelf. De oppervlakken zijn op sommige plekken oneffen en sommige hellingen zijn steil, dus schoenen met grip zijn belangrijker dan nette schoenen.

Reken op flink wat lopen en staan gedurende het uur, wat de exploitant op de rondleidingspagina vermeldt. Kinderen die snel moe worden, kun je op smalle trappen niet makkelijk dragen. Als een kind waarschijnlijk zal afhaken, gaat een tijdslot na een goed ontbijt of een stevige lunch beter dan een aan het eind van een lange dag sightseeing.

De verlichting is zwak. Dat hoort bij de sfeer, en het weerspiegelt hoe de closes waren: de 17e-eeuwse huurkazernes erboven reikten 10 tot 12 verdiepingen hoog binnen de stadsmuur, en er viel weinig natuurlijk licht in de steegjes eronder. Kinderen die niet van het donker houden, moeten vooraf weten dat de lichten niet aangaan en dat er de hele weg een volwassene naast hen is.

Sommige ruimtes zijn benauwd, en de exploitant merkt op dat ze claustrofobie of desoriëntatie kunnen veroorzaken. Als dat een bekend probleem is in jouw gezin, is het de moeite waard de volgende sectie te lezen voordat je boekt. Er is halverwege de rondleiding een uitweg, en als je die vooraf kent, voelt het uur anders.

Stof, astma, claustrofobie en de flits van de camera

Het is stoffig in sommige delen van de close. De exploitant zegt dat de luchtkwaliteit regelmatig wordt getest en geschikt is bevonden voor bezoekers. Hoe het astma beïnvloedt, verschilt per persoon. Als iemand in je groep een inhalator gebruikt, neem die mee, en zeg het tegen de gids zodra die zich onwel voelt in plaats van te wachten tot het einde.

Als u of een kind zich tijdens de tour claustrofobisch of gedesoriënteerd voelt, zeg het dan tegen uw gids. Gidsen dragen portofoons en kunnen regelen dat een teamlid u weer naar boven brengt. Als u die uitgang van tevoren aan een zenuwachtig kind uitlegt, kan dat rust geven, dus noem het terwijl u wacht om naar beneden te gaan.

Bijna aan het einde van de tour wordt de souvenirfoto genomen met een felle flits. Als iemand in uw gezelschap lichtgevoelig is, zeg het dan tegen een medewerker voordat de foto wordt genomen. De foto kopen is optioneel, maar de flits hoort bij de tour zelf, dus meld het vroeg in plaats van te hopen de flits te ontwijken.

Kinderen met sensorische gevoeligheden krijgen een heel uur lang dezelfde combinatie te verwerken: gedimd licht, nauwe muren, een groep vreemden en veel gepraat. Niets ervan is extreem, maar het is continu en er is halverwege geen stille ruimte. U kent uw kind. Als een donkere bioscoop of een druk museum al moeilijk is, dan is dit dat misschien ook.

Mobiliteit, mantelzorgers en hulphonden

Rolstoelen kunnen niet worden gebruikt op de close. Het terrein is steil en ongelijk, en de tour heeft geen rolstoeltoegang. Bezoekers die kunnen overstappen of met ondersteuning kunnen lopen, zijn van harte welkom. Op verzoek zijn steunstoelen beschikbaar, wat helpt voor iedereen die onderweg even wil rusten. Als er een grootouder meegaat, bespreek deze punten dan eerlijk voordat u boekt.

Mantelzorgers gaan gratis. Eén mantelzorger per betalende bezoeker wordt kosteloos toegelaten bij begeleiding van een bezoeker met een beperking, met documentatie zoals DLA, PIP, Carer's Allowance of een Blue Badge. Neem op de dag zelf uw ID en de documentatie mee. Als u via ons boekt, laat ons dan weten dat u een mantelzorgplaats nodig hebt; wij voegen die kosteloos toe aan de boeking.

Huisdieren kunnen niet mee, omdat de tour niet geschikt is voor dieren. Hulphonden zijn welkom na afspraak, wat betekent dat de locatie dit voorafgaand aan uw bezoek moet weten. Als u via ons boekt, vermeld de hulphond dan bij het boeken en wij geven het verzoek door vóór uw tourdatum.

Als iemand in uw groep de trap niet kan nemen, blijven de giftshop en het café boven toch voor hen open. Het is geen perfecte oplossing. Maar het betekent wel dat een grootouder of een ouder met een kinderwagen ergens comfortabel kan wachten terwijl de rest van het gezin naar beneden gaat, in plaats van buiten op de Royal Mile te staan.

Talen, gehoor en gebarentaal

De tours worden in het Engels geleid door de gekostumeerde gidsen. Voor andere talen is er een gratis multimedia- en audiogids die werkt als webapp in de browser van uw telefoon. Deze is beschikbaar in het Frans, Duits, Italiaans, Spaans, Portugees, Hongaars, Pools, Nederlands, Mandarijn en Kantonees. Er zijn ook versies in British Sign Language en International Sign Language.

U hebt uw eigen oortjes of koptelefoon nodig om de audiogids tijdens de tour te gebruiken, en de operator noemt deze verplicht. Neem een set mee voor elk kind dat meeluistert, want u moet ze zelf meebrengen. Zonder koptelefoon kunt u nog steeds volgen door de vertaalde tekst op uw telefoon te lezen.

Het instellen gaat in drie stappen: scan de QR-code of open de link, kies uw taal en volg dan mee terwijl de gids u erdoorheen leidt. Doe dit vóór uw tourtijd, niet op de eerste trap. Als iemand in uw groep geen smartphone heeft, vraagt de operator u om vóór aanvang van de tour met een medewerker te spreken.

Voor bezoekers met een gehoorbeperking doet dezelfde app dienst als e-reader met het tourschrift. Een gedrukt schrift is ook op aanvraag verkrijgbaar, vooraf geregeld bij uw boeking. Laat het ons weten wanneer u boekt, dan geven wij de aanvraag door, zodat het schrift deel uitmaakt van de planning in plaats van een vraag bij de deur.

Voor wie deze tour niet is bedoeld

Kinderen onder de vijf mogen niet mee, en die regel is niet flexibel. Verder moet u goed nadenken over een vijf- of zesjarige die bang is in het donker, een hekel heeft aan drukte of niet lang stil kan staan. Ze mogen naar binnen, maar een uur onder de grond is lang om ongelukkig te zijn, en er is geen tussenuitweg behalve weer naar boven met een medewerker.

De tour is niet geschikt voor wie op de route een rolstoel nodig heeft, of wie geen 96 treden in een uur op oneffen grond aankan. Ook voor mensen met ernstige claustrofobie is het lastig. De nooduitgang bestaat, maar als u al weet dat u die nodig zult hebben, brengt u het uur mogelijk wachtend door tot u ervan gebruik kunt maken.

Het is geen spokenjacht of scare-attractie. De gidsen vertellen geschiedenis via echte bewoners, en de spookverhalen worden als verhalen verteld. Kinderen die hopen op jump scares kunnen teleurgesteld worden. Kinderen die van waargebeurde verhalen, vieze feiten en krakende oude huizen houden, passen het best bij de tour, vooral als ze graag vragen stellen.

En het is geen plek voor foto's. Als het vooral je tiener te doen is om plaatjes voor social media, waarschuw dan vroeg dat telefoons het hele uur wegblijven. De souvenirfoto aan het einde, of de souvenirgids, is wat je mee naar huis neemt. Voor nieuwsgierige kinderen die geschiedenis als verhaal mooi vinden, is die ruil meer dan de moeite waard.