Mary King's Close z dziećmi — dla kogo jest ta wycieczka

Zasada wieku: tylko od pięciu lat wzwyż

Zasada jest prosta i niepodważalna. Dzieci poniżej piątego roku życia nie są wpuszczane do zamkniętej uliczki ze względów bezpieczeństwa. Dotyczy to zarówno niemowląt w nosidłach i maluchów na barana, jak i czterolatków, które już chodzą. Organizator podaje to w warunkach rezerwacji, na stronach z informacjami praktycznymi i na samej stronie wycieczki, więc nie licz na wyjątek przy wejściu. Jeśli twoje najmłodsze dziecko nie ma jeszcze pięciu lat, ta wycieczka tym razem nie jest dla niego dostępna.

Dzieci od 5 do 15 lat są mile widziane, ale każde z nich musi być pod opieką osoby dorosłej. Dla tej grupy wiekowej dostępny jest bilet dziecięcy, więc rezerwując przez nas, wybierasz miejsca dla dorosłych i dla dzieci osobno. Każdy, kto ukończył 16 lat, potrzebuje biletu dla dorosłego. W systemie organizatora nie ma pakietu rodzinnego, więc rodzina czteroosobowa to po prostu dwoje dorosłych i dwoje dzieci.

Jeśli podróżujesz z dziećmi w różnym wieku, budynek wciąż ma coś dla najmłodszych. Sklep z pamiątkami The Burgh Courtroom Gift Shop oraz kawiarnia są otwarte dla wszystkich, niezależnie od wieku. Jednym ze sposobów jest to, żeby jedna osoba dorosła zeszła na dół ze starszymi dziećmi, a druga poczekała na górze z maluchem, a potem się zamienili. Wycieczki odbywają się co 10 minut, więc dwa wejścia godzinę po sobie mogą się udać, o ile oba są dostępne.

Bilety organizatora nie podlegają zwrotowi, a przy dzieciach ma to większe znaczenie niż w jakimkolwiek innym przypadku. Sprawdź wiek każdego dziecka pod kątem zasady przed rezerwacją, a nie w dniu wizyty. Jeśli plany się zmienią, zmianę daty lub godziny trzeba zgłosić co najmniej cztery godziny przed wycieczką, i dokonujesz jej przez nas, a nie bezpośrednio u organizatora.

Co dzieci spotykają pod ziemią

Wycieczka zaczyna się w Admissions Office przy Royal Mile, a następnie prowadzi w dół, w labirynt dawnych ulic, domów i sklepów. Przez całą drogę oprowadza przewodnik w kostiumie, wcielający się w postać wzorowaną na prawdziwej osobie z przeszłości tej uliczki. Nie ma możliwości odłączenia się ani eksponatów, które trzeba szybko zaliczyć. To opowieść snuta w ruchu, po angielsku, trwająca około godziny.

Postacie zmieniają się wraz z przewodnikiem. Na liście organizatora są Agnes Chambers, służąca domowa z 1535 roku, oraz Walter King, który w 1645 roku podczas zarazy kierował miejskimi „foul clengers" oczyszczającymi zakażone domy. Jest dr George Rae, lekarz zarazy, poeta Robert Fergusson oraz Andrew Chesney, wytwórca pił, którego organizator wymienia jako ostatniego mieszkańca w 1897 roku. Organizator zapewnia, że żadne dwie wycieczki nie są całkiem takie same.

Zaraza jest ważną częścią tej opowieści. W 1645 roku Edynburg doświadczył najgorszego wybuchu epidemii w swojej historii, a zatłoczone uliczki pozwoliły jej szybko rozprzestrzeniać się po domach. Przewodnicy opowiadają o chorobie i o zwykłych ludziach, którzy ryzykowali życie, lecząc chorych. To historia, a nie horror, ale mówi o śmierci wprost. Zanim wyruszycie, zastanów się, jak twoje dziecko radzi sobie z tym tematem w domu.

Są też ponuro zabawne szczegóły, takie, które dzieci powtarzają przy obiedzie przez tygodnie. „Gardyloo" to okrzyk, który poprzedzał wylewanie pomyj z okien na uliczkę, między 22:00 a 7:00. Wycieczka łączy tego rodzaju dosadne szczegóły z prawdziwymi nazwiskami i datami, dlatego dzieci lubiące prawdziwe historie i obrzydliwe ciekawostki wynoszą z niej najwięcej.

Uprzedź je o jednym. Podczas wycieczki nie wolno fotografować ani filmować, dotyczy to telefonów, aparatów, kamer GoPro i inteligentnych okularów. Pod koniec na uliczce robione jest pamiątkowe zdjęcie waszej grupy, które możesz później kupić, jeśli chcesz. Jedzenie i picie również nie są dozwolone na uliczce podczas wycieczki, więc przekąski poczekają, aż wrócicie na górę.

Pokój Annie i stos zabawek

Pokój, o którym wiele dzieci opowiada później, to Pokój Annie w siedemnastowiecznym domu przy zaułku. Operator uwzględnia go w standardowej godzinnej wycieczce. Kryje się za nim historia o duchach i najlepiej opowiadać ją dzieciom właśnie tak: jako historię, którą ludzie przekazują, z prawdziwym pokojem na końcu.

Jak opowiada operator, japońska medium Aiko Gibo odwiedziła to miejsce w latach dziewięćdziesiątych, kręcąc film o nawiedzonych miejscach w Wielkiej Brytanii. Mówiła, że w pokoju przy Allan's Close spotkała ducha małej dziewczynki. Dziewczynka, Annie, zgubiła swoją ulubioną lalkę i chciała wrócić do domu, do rodziny. Gibo kupiła lalkę w sklepie na Royal Mile i zostawiła ją dla niej.

Od tamtej pory odwiedzający z całego świata przynoszą lalki, zabawki i biżuterię, a stos w pokoju wciąż rośnie. Własne badania operatora nie wykazały żadnego śladu dziecka o imieniu Annie. Najbliższy związek, jaki udało się znaleźć, to nienazwana córka Jean McKenzie, odnotowana w Allan's Close w czasie zarazy. Pierwsza lalka, jak podaje operator, zniknęła 17 kwietnia 2019 roku.

Jeśli Twoje dziecko chce przynieść małą zabawkę i zostawić ją dla Annie, dołączy do długiego szeregu odwiedzających, którzy zrobili to samo. Niech będzie mała i niedroga, bo zostanie tam na stałe. W przypadku nerwowego dziecka historię można opowiedzieć łagodnie: samotna dziewczynka i życzliwi nieznajomi. To, czy kiedykolwiek istniała naprawdę, może być częścią rozmowy w drodze do domu.

Schody, słabe światło i ciasne przestrzenie

Zaułek leży pod Royal Mile, a przejście przez niego oznacza schody. Operator podaje liczbę: 58 stopni w dół i 38 w górę, rozłożonych na kilku kondygnacjach. Wszystkie klatki schodowe oraz sam zaułek mają poręcze. Nawierzchnia miejscami jest nierówna, a niektóre nachylenia strome, więc buty z dobrą przyczepnością są ważniejsze niż eleganckie.

W ciągu godziny czeka sporo chodzenia i stania, na co operator zwraca uwagę na swojej stronie wycieczki. Zmęczonych dzieci nie da się łatwo nieść po wąskich schodach. Jeśli dziecko może opaść z sił, lepszy będzie termin po dobrym śniadaniu lub porządnym obiedzie niż na końcu długiego dnia zwiedzania.

Oświetlenie jest przygaszone. To część atmosfery i odzwierciedla charakter zaułków: siedemnastowieczne kamienice powyżej wznosiły się na 10–12 kondygnacji wewnątrz murów miejskiego, a do położonych niżej zaułków docierało niewiele naturalnego światła. Dzieci, które nie lubią ciemności, powinny wcześniej wiedzieć, że światła nie zostaną rozjaśnione i że przez całą drogę będzie obok nich dorosły.

Niektóre przestrzenie są ciasne, a operator zaznacza, że mogą wywołać klaustrofobię lub dezorientację. Jeśli to znany problem w Waszej rodzinie, warto przeczytać kolejną sekcję przed rezerwacją. W trakcie wycieczki istnieje możliwość wyjścia, a wcześniejsza wiedza o tym zmienia odbiór tej godziny.

Kurz, astma, klaustrofobia i lampa błyskowa

W niektórych częściach zaułka jest kurz. Operator podaje, że jakość powietrza jest regularnie badana i została uznana za odpowiednią dla odwiedzających. Jej wpływ na astmę zależy od osoby. Jeśli ktoś z Twojej grupy używa inhalatora, niech go zabierze, i powiedz przewodnikowi, gdy tylko zacznie się źle czuć, zamiast czekać do końca.

Jeśli Ty lub dziecko poczujecie się podczas zwiedzania klaustrofobicznie lub zdezorientowani, powiedzcie o tym przewodnikowi. Przewodnicy mają przy sobie radia i mogą zorganizować, by ktoś z zespołu wyprowadził Was z powrotem na górę. Wyjaśnienie dziecku tej drogi wyjścia, zanim zaczniecie, może je uspokoić, więc wspomnijcie o tym, czekając na zejście.

Pod koniec zwiedzania wykonywane jest pamiątkowe zdjęcie z jasnym błyskiem lampy. Jeśli ktoś z Waszej grupy jest wrażliwy na światło, powiedzcie o tym członkowi personelu, zanim zdjęcie zostanie zrobione. Zakup zdjęcia jest opcjonalny, ale błysk jest częścią samego zwiedzania, więc zgłoście to wcześniej, zamiast liczyć, że uda się go uniknąć.

Dzieci z wrażliwością sensoryczną przez całą godzinę mają do czynienia z tą samą kombinacją bodźców: przygaszone światło, ciasne ściany, grupa obcych osób i dużo mówienia. Nic z tego nie jest ekstremalne, ale jest ciągłe i po drodze nie ma cichego pokoju. Znacie swoje dziecko. Jeśli ciemne kino lub zatłoczone muzeum jest dla niego trudne, to zwiedzanie może być zbyt wymagające.

Mobilność, opiekunowie i psy asystujące

Na trasie zamkniętej dla zwiedzających nie można używać wózków inwalidzkich. Teren jest stromy i nierówny, a zwiedzanie nie jest dostosowane do wózków inwalidzkich. Zapraszamy osoby, które potrafią się przesiąść lub chodzić z pomocą. Krzesła wspierające są dostępne na życzenie, co pomaga każdemu, kto potrzebuje odpoczynku po drodze. Jeśli wybiera się z Wami dziadek lub babcia, omówcie z nimi te kwestie szczerze przed rezerwacją.

Opiekunowie wchodzą bezpłatnie. Jeden opiekun na jednego płacącego zwiedzającego jest wpuszczany bez opłaty, gdy towarzyszy osobie z niepełnosprawnością, za okazaniem dokumentów takich jak DLA, PIP, Carer's Allowance lub Blue Badge. W dniu zwiedzania zabierzcie dokument tożsamości i dokumenty. Rezerwując przez nas, poinformujcie nas, że potrzebujecie miejsca dla opiekuna, a dodamy je do rezerwacji bez opłaty.

Psy domowe nie mogą przyjść, ponieważ zwiedzanie nie jest odpowiednie dla zwierząt. Psy asystujące są mile widziane po wcześniejszym uzgodnieniu, co oznacza, że obiekt musi wiedzieć o tym przed Waszą wizytą. Jeśli rezerwujecie przez nas, wspomnijcie o psie asystującym przy rezerwacji, a przekażemy tę prośbę przed datą zwiedzania.

Jeśli ktoś z Waszej grupy nie jest w stanie pokonać schodów, sklep z pamiątkami i kawiarnia na górze są dla niego nadal otwarte. To niedoskonałe rozwiązanie. Ale oznacza, że dziadek lub babcia albo rodzic z wózkiem dziecięcym może poczekać w wygodnym miejscu, podczas gdy reszta rodziny schodzi na dół, zamiast stać na Royal Mile.

Języki, słuch i język migowy

Zwiedzanie prowadzą w języku angielskim przewodnicy w kostiumach. Dla innych języków dostępny jest bezpłatny przewodnik multimedialny i audio działający jako aplikacja internetowa w przeglądarce telefonu. Obejmuje języki: francuski, niemiecki, włoski, hiszpański, portugalski, węgierski, polski, niderlandzki, mandaryński i kantoński. Dostępne są także wersje w brytyjskim języku migowym i międzynarodowym języku migowym.

Aby korzystać z przewodnika audio podczas zwiedzania, potrzebujecie własnych słuchawek dousznych lub nausznych, a operator określa je jako obowiązkowe. Spakujcie zestaw dla każdego dziecka, które będzie słuchać, ponieważ trzeba mieć własne. Bez słuchawek nadal możecie śledzić zwiedzanie, czytając przetłumaczony tekst na telefonie.

Konfiguracja zajmuje trzy kroki: zeskanujcie kod QR lub otwórzcie link, wybierzcie język, a następnie podążajcie za przewodnikiem, który prowadzi Was przez trasę. Zróbcie to przed godziną zwiedzania, a nie na pierwszych schodach. Jeśli ktoś z Waszej grupy nie ma smartfona, operator prosi o rozmowę z członkiem zespołu przed rozpoczęciem zwiedzania.

Dla zwiedzających z wadą słuchu ta sama aplikacja pełni funkcję e-czytnika ze scenariuszem zwiedzania. Na życzenie dostępny jest również wydrukowany scenariusz, zamawiany przed zwiedzaniem. Wystarczy powiedzieć nam przy rezerwacji, a przekażemy prośbę dalej — dzięki temu scenariusz będzie częścią planu, a nie pytaniem zadawanym u progu.

Dla kogo nie jest ten tour

Dzieci poniżej piątego roku życia nie mogą wejść i zasada ta nie podlega wyjątkom. Poza tym warto dobrze przemyśleć udział pięcio- lub sześciolatka, który boi się ciemności, nie lubi tłumu albo nie potrafi długo ustać w miejscu. Takie dziecko może wejść, ale godzina pod ziemią to długi czas nieszczęścia, a jedynym wyjściem w połowie trasy jest powrót na górę z pracownikiem.

Tour nie jest dla osób, które na trasie potrzebują wózka inwalidzkiego, ani dla tych, którzy nie pokonają 96 stopni w ciągu godziny po nierównym terenie. To również trudna propozycja dla osób z silną klaustrofobią. Wyjście ewakuacyjne istnieje, ale jeśli już wiesz, że będziesz go potrzebować, możesz spędzić całą godzinę, czekając, by z niego skorzystać.

To nie jest polowanie na duchy ani atrakcja ze straszeniem. Przewodnicy opowiadają historię przez prawdziwych mieszkańców, a historie o duchach snują jako opowieści. Dzieci liczące na jumpscare'y mogą się rozczarować. Ten tour najlepiej pasuje do dzieci, które lubią prawdziwe historie, obrzydliwe ciekawostki i skrzypiące stare domy — zwłaszcza jeśli lubią zadawać pytania.

A to nie jest miejsce na zdjęcia. Jeśli głównym celem Twojego nastolatka są zdjęcia do mediów społecznościowych, uprzedź go zawczasu, że telefony zostają schowane na całą godzinę. Pamiątkowe zdjęcie na koniec albo pamiątkowy przewodnik to wszystko, co zabierzesz do domu. Dla ciekawych dzieci, które lubią historię opowiedzianą jak baśń, ten układ jest wart zachodu.